عشقت اندر دلِ ويرانه ما منزل كرد
آشنا آمد و بيگانه مرا زين دل كرد
لبِ چون غنچه گل، بازكن و فاش بگو
سرّ آن نقطه كه كار من و دل مشكل كرد
ياد روى تو، غم هر دو جهان از دل برد
صبح امّيد، همه ظلمت شب باطل كرد
جان من، گر تو مرا حاصلى از عمر عزيز؟
ثمر عمر جز اين نيست كه دل حاصل كرد
آشنا گر تويى، از جور رقيبم غم نيست
روى نيكوى تو هر غم ز دلم، زايل كرد
نرود از سر كوى تو چو "هندى" هرگز
آن مسافر كه در اين وادى جان منزل كرد